That Stupid Smile...
28.01.2009

Sa apartment ko, tanghaling tapat:
"Almost two weeks rin tayong di nagkita ah," ang sabi niya sa akin, habang nakaupo sa isa sa dalawang monobloc chairs na nakaharap sa tv ko. Wala akong sofa sa apartment eh.
I shrugged, "Busy sa work eh. Alam mo naman."
He nodded, and smiled. Sometimes, I cringe when I see him smile. Kakapanlambot eh. Meron siyang tipo ng smile na parang ang hirap tanggihan.
He brushed back his hair, and asked me, "May lakad ka ba ngayong Sabado?"
I thought for a second, "Umm, not yet sure. Baka meron. Baka wala."
He nodded, and asked, a little hesitantly, "If ever wala, punta tayong Fat Michael's sa Bangkal. Gusto kong tikman yung food nila. Sabi mo kasi masarap dun."
I didn't answer.
"Is anything wrong?" he asked again, leaning towards me. I could smell his perfume. He was wearing my favorite scent, Kenzo L'eau Par.
I shook my head, "Wala. Nothing's wrong. Di ko kasi alam kung anung meron ako ngayong Sabado eh."
It was his turn to be quiet, as he crossed his long legs.
"Kumain ka na ba?" I asked him.
He didn't look at me, his eyes fixed on the tv, as he said, "Kumain na ako sa apartment ko. May dala akong spaghetti. Nilagay ko na sa ref mo."
I smiled. Kahit medyo awkward na kami, napapangiti pa rin niya ako. Ewan ko ba, everytime nagtatampo tong mokong na to, lalo akong natutuwa sa kaniya. Sadista ba ako?
He saw me smiling, and he smiled in response, "What's funny?"
I laughed, "Wala."
Shet.
Here I go again...
Posted by callboi 4:53 AM Archived in Gay Travel | Philippines Comments (7)
















