Tumakbo ako palabas ng taxi, pilit iniiwasang mabasa ng malakas na ulan, papasok sa Starbucks.
Mga 8pm ng gabi ng makatanggap ako ng text mula sa isang taong mahigit dalawang taon ko nang hindi nakikita.
I'm in town. Wanna meet up? ang sabi ng text niya.
Two hours later, nasa labas na ako ng Starbucks, nagpapagpag ng tubig-ulan mula sa damit ko.
I tried gazing inside Starbucks, wondering if I could see him from outside the cafe, kaso fogged up ang glass and you could barely recognize anything.
I stepped in, gazing around the place, looking for a familiar face.
Pero naunahan niya ako.
"Ryan!"
Napalingon ako sa may sulok. Ayun siya. Si Borj.
Nakatayo sa may tabi ng maliit na lamesita, ganun pa rin ang itsura, matangkad, medyo mahabang buhok, ubod ng itim na mga mata, at matipid na ngiti kasi ayaw niya sa ngipin niya. Ganung-ganun pa rin siya. Walang pagbabago.
Actually, may nagbago pala. May kasama siyang iba. Isang lalake. May itsura.
Ah, sa isip ko, this must be the current boyfriend.
Pinigilan kong tumaas ang kaliwang kilay ko. Poise, Buquir, poise.
Ngumiti ako ng ngiti ko na alam kong mukhang sincere, pero sa loob-loob ko, pinapaulanan ko na sila ng mga bala mula sa uzi na galing sa bag ko, habang sumisigaw ng "Mga hayop! Mga hayop kayo!"
Pagkalapit ko sa kanila, sinalubong ako ni Borj, and surprisingly, niyakap ako. Pero yakap ng dalawang mag-kumpare. Sa sandaling pagkakadikit namin, naamoy ko ang pabango niya. Yun pa rin. Benetton Cold.
"Ampayat mo na ah!" pagbibiro ni Borj habang naupo kami.
"Gago," sabi ko, natatawa.
Ilang segundong katahimikan habang pinakikiramdaman namin ang isa't-isa.
Bigla niyang naalala na kelangan nga palang may introduction portion.
"Ah, Ryan, this is Paul," pakilala ni Borj. Parang medyo kulang ang introduction.
Nagkamayan kami ni Paul, parehong nakangiti. Feeling ko mawawarat na ang mukha ko sa kakangiti.
"Hello," bati ko.
"Hello," bati ni Paul.
Umubo si Borj.
May itsura si Paul, pero mas guwapo si Borj. Bagay silang dalawa. Leche.
"Have you eaten?" tanong ng Paul.
I wanted to reply na walang pagkain sa Starbucks ang pwedeng makabusog sa akin, pero baka isipin niya mataray ako, so ang sabi ko, "Kumain na ako sa bahay. Isang buong manok ng Andok's."
Natawa si Borj pero mukhang nag-alangan si Paul, di niya siguro alam kung joke or totoo ba ang sinabi ko.
Magbibiro pa sana ako kaso tumayo na si Paul.
Nagulat naman ako, akala ko na-offend siya sa joke ko or something.
"Sorry ha, I have to go, kasi may work pa ako, it was nice meeting you," sabi ni Paul, nakangiti.
Nagmamadali ka, Sir? isip ko.
"Hatid ko lang siya sa taxi, Rye," sabi ni Borj.
Naiwan akong mag-isa sa lamesa.
Tinawag niya akong Rye, sa isip ko.
Yun din ang tawag niya sa akin noon... Kinilig ako ng slight. Slight lang. Mga 1 centimeter lang na kilig.
Nagutom ako bigla. Pumunta ako sa counter. Pinagmasdan ang glass shelf nila ng food.
"Yes, sir?" tanong ng cute na barista.
"I want one of those, and that one, and that one," sabi ko.
"Akala ko kumain ka na?" sabi ni Borj, nasa likod ko.
Tumingin ako sa kaniya, "Nakaalis na si Paul mo?"
Ngumiti siya, "Oo, bakit?"
"Wala," sagot ko.
Binayaran ko ang order ko at bumalik sa mesa.
Sinimulan kong kainin ang food. Nakatingin lang siya sa akin.
"Ayaw mo magshare?" tanong niya, nakangiti ng nakakaloko.
"Bakit? Di ka ba pinakain ni Paul mo?" tanong ko rin.
Natawa na siya lalo, "Galit ka ba kay Paul or something?"
Natawa na rin ako, "I'm just exhibiting behavior expected from an ex, don't you think?"
He nodded, smiling that crooked smile of his, "True, true, pero you're hardly just like any other ex of mine, you know?"
I smiled, "Utot mo."
Natawa kami pareho ng malakas. Parang good old times lang.
Kuwentuhan about the past. Tawanan sa mga katangahan namin before.
Pareho naming iniiwasan ang topic about why we broke up.
"So, kamusta naman ang buhay mo?" tanong ni Borj, "May nahanap ka na bang mas guwapo sa akin?"
"Kapal mo rin, ano?" ganti ko, "Bakit? Mas masaya bang kasama si Paul mo kesa sa akin?"
Ngumiti siya, "Paminsan."
Natawa ako. Pero may kurot sa loob ko.
"Pero mas masaya kang kasama pag-kumakain," dagdag ni Borj, "Masyadong pihikan kasi si Paul."
"At least maganda ang katawan niya," sabi ko, "May biceps pa."
"He's not just a pretty face, you know," sabi niya, "Paul's a really nice guy."
I nodded, wala nang masabi eh.
Akala niya di ako naniniwala sa kaniya, "Promise! Mabait siya talaga! You should get to know him, you'd like him. Super nice and kalog siya."
Tumango ako, "Sige, aantayin ko na lang ang pagka-canonize niya as a saint."
"Gago," sabi niya.
Tahimik kami uli.
"Are you in a relationship right now?" tanong ni Borj.
"Nope," simpleng sagot ko.
"I guess the better question is," dagdag na tanong niya, "Are you in love with anyone lately?"
Natawa ako uli, "Maybe."
"And let me guess, hindi ka niya mahal tulad ng pagmamahal mo sa kaniya?" tanong ni Borj.
"That pretty much sums it up," sagot ko.
"You never learn, do you?" sabi niya, shaking his head.
"What can I say, you taught me well," sabi ko, hindi makatingin sa kaniya.
He took a sip of coffee, then looked at me seriously, "Does he know how you feel?"
"I don't think so," I said, shivering, "I hope to God he doesn't."
He was quiet for a few seconds, then asked, smiling a little timidly, "Mas pogi ba siya sa akin?"
"Oo naman, tsong," sabi ko agad, walang kagatol-gatol.
Napatawa siya ng malakas; ganun pa rin siya tumawa pag natutuwa, parang hinuhugot niya mula sa talampakan pataas ang tawa niya. Yung tawa niyang yun ang dahilan kung bakit nagustuhan ko siya noon.
Sabi naman niya noon, na-attract daw siya sa utak ko. Sabi ko sa kaniya, hindi ba sa ilong ko ikaw bumigay?
Hinatid din niya ako sa taxi nung maghiwalay kami. Tumigil na ang ulan at basang-basa ang mga kalsada.
"Akalain mong na-miss din pala kita," sabi ni Borj, na parang nagulat din sa pag-amin niya.
Nagbiro ako, habang pumapara ng taxi, "Mag-ingat ka, baka mahulog uli ang loob mo sa akin, kawawa naman si Paul."
Natawa siya ng mahina, tapos sinabi, "Tandaan mo, sa ating dalawa, hindi ako ang nag-cheat sa relationship natin."
Tumingingin ako sa kaniya, "Alam ko."
Napansin yata niyang medyo tumamlay ako sa sinabi niya.
"Joke lang yun," sabi niya, nakahawak sa braso ko.
Ngumiti ako, "Jokes are half-meant."
"Kalimutan mo na yun," sabi niya, habang tumigil ang taxi sa tabi ko, at sumakay ako papasok, "Matagal na yun."
Sinara ko ang pinto, pinagmasdan siya sa labas ng bintana.
Habang umaandar palayo ang taxi, lumingon ako sa likod, at nakita kong nakatingin pa rin siya sa direksiyon ko.
