Philippines

Last Saturday night, naka-receive ako ng text from Slightly-Pokpok Rica.

"Sino si Slightly-Pokpok Rica at bakit siya nasa blog mo?"

Uh-oh.

She knows.

Nakita na ni Slightly-Pokpok Rica ang blog ko online.

Medyo pinagpawisan ako ng malamig, "Um, I'm assuming you want to talk to me about this?"

Nag-reply siya, "You think?"

An hour later, nagkita kami sa Malate, sa O-bar.

Natuwa ako kasi nakita ko na naman ang mga performing drag queens nila.

Nasa labas ng bar si Slightly-Pokpok Rica, nagyoyosi at umiinom mag-isa.

Mukha siyang bad trip.

Walang imik akong naupo sa harap niya, nakangiti ng slight sa kaniya.

Nagbuga siya ng usok.

Huminga ako ng malalim, at nagsalita, "Umm... sooo... what do you think of my blog?"

Naningkit ang mga mata niya, humithit sa yosi, bumuga, at sumagot ng, "I like it."

Napataas ang isang kilay ko, napakagat labi, "You like it?"

Tumango siya, hindi pa rin ngumingiti, "Yup, I like it. Except for one thing..."

Tumigil ako sa paghinga, "What's that?"

Tumingin siya sa malayo, huminga ng malalim, uminom ng beer, nagpahid ng labi, at sumagot, "Bakit mas madalas mong banggitin sina Schoolboi at Pasha kesa sa akin?"

Napa-maang ako, "Excuse me?"

Bumuhos ang malakas na ulan, halos di kami magkarinigan.

Sumigaw si Slightly-Pokpok Rica, "Sabi ko, bakit mas madalas mong ikwento si Schoolboi and Pasha???"

I shook my head as I laughed, "Is that what your pissed about? Ang lack of exposure mo sa blog ko?"

"Syempre naman, tsong! Di hamak naman akong mas maganda sa dalawang yun noh?" sagot niya.

Tahimik lang ako.

"Dehins ka agree?" tanong niya.

"Opo, Ate," matipid kong sagot, "Sandali, paano mo nga pala nalaman yung blog ko?"

"Easy," sagot niya, "I googled your name. Meron pa bang nakakaalam nito sa class natin?"

"Ikaw pa lang," sabi ko, "And I hope it remains that way."

"Only kung papayag ka sa mga patakaran ko. You are hereby forbidden from referring to me as Slightly-Pokpok Rica," sabi niya, "I am anything but slightly. If you will write about me, and I want you to write more about me, you shall refer to me from now on as Ina Magenta."

"Ina... Magenta?" tanong ko.

"Yes, Ina Magenta," reply niya, "Also, ililibre mo ako ng lunch at least once a week, bibigyan mo ako ng P50 load once a week din, and..."

"...and?" tanong ko, napapalunok na.

"Ikukuwento mo ang buhay ko sa mga readers mo," sabi ni Ina Magenta, nakangiti ng nakakaloko.

Tahimik ako. In fairness, dear readers, napakakulay ng madramang buhay niya.

"Deal?" tanong niya, nakalabas ang kanang kamay.

Ngumiti ako sa kaniya, "Deal."

Iyan! Iyan ang lintik na billboard malapit sa apartment ko!

Ilang beses mo ba akong sasaktan, Piolo?!?

Ilang beses ba akong mag-ge-genuflect sa ilalim ng billboard mo???

Tapos may ganito ka pang mga poses!

Suko na ako, PJ. Wala akong laban sa iyo.

Can you imagine, my dear readers, kung ganito ang itsura ng supervisor niyo?

Nanghihina ako, I swear. Kahit araw-araw kami mag-"feedbackan", ok lang.

Mmmf.

Nagsasalita si Prof sa harap ng class, "Alam niyo, kahit na ano pa ang sabihin niyong genre ang gusto niyong pasukin sa pagsusulat, babalik at babalik din ang tema ng mga sinusulat niyo sa mga taong mahal niyo. Makikita niyo siya sa bida ng kuwento niyo, sa kalaban, at sa mga extra. Siya ang langit at lupa ng nobela, sine, dialog, patalastas, or dula na isusulat niyo. Kung erotic story ang isusulat niyo, isusulat niyo lahat ng gusto mong gawin sa kama sa minamahal mo, kahit ideny mo pa, at sabihing my love is pure, deep inside, lahat tayo, in heat."

Nakatingin lang kaming lahat kay Prof. Walang masabi.

"We all want to be serious writers, pero ang totoo, we want to write the greatest love story of our lives, and ang pinakamimithi natin is, na maging totoo sana ito," dagdag pa ni Prof.

"Mga writers ang pinakamahirap maging dyowa or kaibigan kasi we expect a lot from the people in our lives," tuloy na lecture ni Prof, "High-maintenance people tayo kasi, often times, the people around us don't behave like the people in our stories. Tandaan niyo, sa mga kuwento, lahat may explanation. Sa totoong buhay, hindi mo maintindihan kung bakit ganun kumilos ang boyfriend or girlfriend mo, bakit feeling mo insensitive ang bestfriend mo, or bakit nakakainis ang magulang mo."

"Deep inside, we're nothing but immature brilliant children showing the world the contents of our diaries," pagtatapos ni Prof, "hoping for someone to understand us."

Tinamaan yata ako ng sobra sa sinabi niya.

...pero mababaw talaga ang humor ko!

I just love laughing at these random pictures that were emailed to me by a friend.

Again, before reading this, please make sure you've read this: clickclick!
.
.
.
.
.
.
.
.

I smiled... and said...

Actually, before pa ako nakapag-reply kay Pasha, sumingit si Slightly-Pokpok Rica.

"You don't like reading blogs?" ang tanong ni Slightly-Pokpok Rica, nakataas ang kaliwang kilay.

Pasha nodded, smiling that delicious smile of his, "It's not that I don't like reading them, it's just that the blogs I've seen have nothing interesting for me to read."

Sasabat na sana ako pero mukhang di pa rin tapos si Slightly-Pokpok Rica.

"And because of this, you refuse to read other blogs, on the basis of your initial impression?" sabi ni Slightly-Pokpok Rica, na mukhang tense na tense ang fez, "Don't you think generalizations are somewhat fallacious?"

Napatanga kami ni Schoolboi. At first I thought she said fellatio, fallacious pala.

Sumagot uli si Pasha, while brushing back his longish black hair from his face, uber-charming pa rin, "Maybe, but that, of course, is my opinion. I'm sure eventually I'll come across a blog that's sure to catch my attention. As of the moment, wala pa."

Di na sumagot si Slightly-Pokpok Rica. Ako naman, napaisip. Bruhong ito, medyo maangas siya pagdating sa opinion niya about blogs, pero parang mas lalo siyang naging desirable para sa akin. Lalo na pag nafeflex niya ang biceps niya na parang jumbo siopao sa Kowloon. Yumyumyum...

Napansin yata ni Schoolboi na nakatitig na ako sa bf niya. Habang nagdidiscussion pa rin si Pasha at si Slightly-Pokpok Rica, nakareceive ako ng text from Schoolboi.

"Are you okay?" text niya.

Tumingin ako ng pasimple sa kaniya, nagreply ng text din, "Oo naman, bakit?"

"You look a little weirded out," reply niya.

I replied, "Nabubulag ako sa kaguwapuhan ng boyfriend mo. Pwedeng pahiram minsan? Dalhin ko lang sa office. Kunyari boyfriend ko."

Napatawa ng malakas bigla si Schoolboi nung mabasa yung text ko.

Napatingin sa kaniya sina Pasha at Slightly-Pokpok Rica.

Umubo si Schoolboi, "Umm... wrong number."

Tumayo si Slightly-Pokpok Rica, "Weewee lang ako."

Sinenyasan ako ni Slightly-Pokpok Rica na sumunod sa kaniya.

Pagdating namin sa labas ng CR, nag-vent out agad si Slightly-Pokpok Rica.

"Tangina nakakalalake siya ha!" she blurted out.

Natawa ako, "Bakit ba affected ka?"

"Ulol, blogger ako noh! Syempre nakakairita ang sinabi niya," sabi ni Slightly-Pokpok Rica. Hmm, akalain mong blogger din pala ang bruhang ito. Pero since ayokong mabalik ang usapan tungkol sa blogs (remember, they have no idea about this blog), I changed the topic.

"In fairness ha, may pa-fallacious-fallacious ka pang nalalaman diyan," biro ko, "Wag mo na pansinin, opinion naman niya yun eh."

Tumingin siya sa akin ng matalim, "Dinedefend mo ba siya dahil sa itsura niya?"

Namula yata ako, "Hindi noh!" Pero di na ako makatingin ng diretso sa kaniya.

Biglang sumulpot si Schoolboi sa likod namin, "Huy! Anong pinagbubulungan niyong dalawa dito?"

Humarap sa kaniya si Slightly-Pokpok Rica, at walang kagatol-gatol na sinabi kay Schoolboi, "Actually, curious daw si Bookie kung sino sa inyong dalawa ni Pasha ang top and bottom?"

"GAGA! WALA AKONG SINASABING GANYAN!" sigaw ko, sabay hampas sa braso niya.

Natatawa si Schoolboi.

"Why? Aren't you curious?" sabi ni Schoolboi, habang lumalakad pabalik sa lamesa.

Tumingin sa akin si Slightly-Pokpok Rica, "Maaaaay ganun? Dahil diyan, close na kayo!"

"Yuck!" sabi ko.

Pagbalik namin sa lamesa, nagtatawanan sina Schoolboi and Pasha. Yung tawa ni Pasha, parang music, parang choir, parang binubulungan niya ako sa tenga habang minamasahe ang malaki kong batok habang pinagtitimpla niya ako ng matamis na hot chocolate with whipped cream on top. Tapos may cherry pa. Mmmf.

Pag dating ng food namin, super lafang mode ang drama ni Slightly-Pokpok Rica. Kulang na lang, itaas ang isang paa sa lamesa.

"Miss, gutom ka?" tanong ko sa kaniya.

"Sawang-sawa na ako sa Lucky Me, kaya sasamantalahin ko na ito," sabi niya habang ngumangasab, tapos sinutsutan niya si Pasha, "Sanay ka na bang pinagtitinginan ng mga tao?"

"Excuse me?" asked Pasha.

"Siguro naman napapansin mo na karamihan sa mga bakla dito sa resto eh sayo nakatingin?" tanong ni Slightly-Pokpok Rica, nginungusuan pa niya yung mga tumitingin. It was true, every gay guy (and there were a lot, that night) was looking at Pasha. Natakluban si Schoolboi.

"Ah, hindi ko na napapansin," sabi ni Pasha, medyo hirap siyang mag-Tagalog.

Sumimangot si Slightly-Pokpok Rica, "Ano namang say mo dun, Schoolboi?"

Ngumiti lang si Schoolboi, "Sanay na ako eh. Basta ba at the end of the night, kaming dalawa ang magkatabi sa kama."

"Or the both of us, plus one more hot guy," biro ni Pasha, habang naka-akbay kay Schoolboi.

"Or two," dagdag naman ni Schoolboi, tumatawa, "Or three or four or five. We're not choosy at all.

Hihimatayin yata ako sa dalawang ito.