Philippines

...kaya ang simpleng mugshot picture ko na ito:

ay ginawa niyang ganito:

ito pa:

at ito:

.
.
.
.
.
.
.
Ang tanong: Alin ang best look?

Ito si Lionel. Isa siyang reader and a friend of mine from Peoplesupport Cebu.

Nagpunta ang mga friends ni Lionel dito sa Peoplesupport Manila para mag-calls for one day. For one day lang talaga, promise.

Ito sila:

May padalang regalo si Lionel sa akin, pinadala niya kay Gerry. Si Gerry yung naka-clear glasses sa pic. Cute siya noh? Akala ko siya ang pasalubong sa akin ni Lionel.

Ito pala ang padala ni Lionel:

Salamat, Lionel, salamat.

Nahilo ako sa taba, nanilaw ang mata ko sa cholesterol, pero salamat pa rin.

I love you, pare.

P.S.

Nagulat din ako sa laki ng picture na in-upload ko. Testing lang yan, dear readers.

Good morning, dear readers.

This is Renz.

Renz has a secret.

It's a big one. As in.

Ayaw niyang malaman ng ibang tao.

Nahihiya kasi siya eh.

Di daw niya alam kung paano mag-react sa secret niya.

Last Sunday night, he asked help from his friends.

Ito ang reaction nila sa secret ni Renz:

Ano ang secret ni Renz?

It's definitely not his hair product.

Abangan sa susunod na entry...

Last Saturday night, dahil sa kawalan ng budget para maka-gimik, nagpasya ang ka-teammate ko na si Baler na mag-punta kami sa bahay nila para dun na lang magluto ng food at ng makatipid.

Sa Paranaque siya nakatira kaya go kaming lahat dahil malapit lang naman.

From left to right: Si Baler, Ako, at ang mabentang si Renz.

Si Roma Amor at ako. Para kaming mag-kapatid, di ba? Parehong... sexy. Phone niya ang gamit namin pam-picture. Sensya na kayo sa quality ha? Nokia 3210 lang kasi model niya.

Kasama rin namin si Mai-Mai. Remember yung tiyan na pinakita ko sa isang entry ko? Yung malaki tapos may hiwa sa gitna? Yung nakakapangilabot? Kaniya yun.

Sa Paranaque, nakakita pa sila ng isang driver na kamukha ko raw.

I can definitely see the resemblance.

Simpleng food lang ang kinain namin. Simple pero ubod ng sarap.

Sinigang na isdang galunggong. Pagkatapos i-sigang, pinirito rin nila. Ewan ko kung bakit. In fairness, masarap naman ang kinalabasan.

Nag-gawa din sila ng itlog na pula na may sibuyas at kamatis.

Tsaka adobong manok for breakfast and lunch the next day.

Simple food, pero super sarap. Galing ni Roma magluto. Paborito ko nga yung lagi niyang baon na adobo sa opis eh, puro taba lang ang rekado. Malinamnam na nakakahilo, tsong!

Anyway, nagsimula na kaming kumain sa lamesa.

Habang kumakain, napapansin ko na parang dumadausdos pababa ang monobloc chair na inuupuan ko.

Di ko naman pinansin, kasi, bagong floorwax yung sahig, tsaka luma na yung upuan.

So kain lang ako ng kain, dagdag ng dagdag ng food sa plate ko.

Sa pampitong subo ko, the inevitable happened.

Lumagapak ako ng pabukaka sa sahig. Natamaan ng paa ko ang lamesa at muntik na itong matumba.

Ako naman, naka-bisaklat sa sahig, hawak-hawak ang pinggan ko, at nababalutan ng kanin, galunggong, at kamatis ang katawan at mukha.

Natigilan ang mga kasamahan ko, nakatingin sa akin.

Ako naman, hiyang-hiya. Super. Tapos, ang lagay pa, di ako makabangon kasi awkward ang pagkakabagsak ko.

Napansin ko na tumalikod si Baler, pinipigil ang tawa sa mukha.

Si Roma naman, nakatingin lang sa akin, pero kita ko ang mga kamay niya na nangangating kunin ang cellphone niya at kunan ako ng picture habang nakahigang parang butete sa sahig.

Si Renz, napabangon sa kama. Tahimik at nag-aalinlangang lumapit sa akin.

At si Mai-Mai?

Ayan, nung natabig ko yung lamesa, iniligtas niya agad ang pinggan niya at baso.

At walang kiber na itinuloy ang pagkain.

Di ko napigilan ang sarili ko, napatawa na ako ng malakas.

Lalo na ng makita ko ang kalat na nagawa ko at ang nangyari sa upuan:

Ito pa:

Sa mga ganitong bagay talaga, ang magagawa mo na lang ay tumawa, di ba?

Pero dahil sa pag-ka-kiber ni Mai-Mai sa akin nung nalaglag ako, sinabi ko sa kaniyang gaganti ako pag tulog na siya.

Look at this:

This is the fictional conversation that's going on in my head:

"Kumain ka na ba, Bookie?" tanong ni Clang.

Sumisinghot pa ako, "Hindi pa po."

"May dala akong apple-lemon crumble cake for you!" sabi niya, sabay labas ng higanteng tupperware na may lamang apple-lemon crumble cake for me.

"Yey!" sabi ko, pumapalakpak.

Habang ngumunguya, titingin ako kay Clang, "Birthday mo bukas."

"I know," sagot niya, nakangiti.

"Wala akong perang pang-regalo," sabi ko, malungkot ang boses, "Pwede mo bang hintayin ang akinse?"

"Wag mo isipin yun," sagot niya, habang kinukuha ako ng tubig, "Basta ubusin mo yan."

"Gusto mo i-prito ko na lang yung taba ni Gian tapos ihanda ko sa mga bisita mo?" tanong ko.

She puts her finger on her chin and thinks for a second, "Hmmmm, wag na lang. Maybe next time."

I think again, and then ask her, "Gusto mo patabain ko si Potchi tapos asar-asarin natin siya na di na niya kamukha si Anne Curtis?"

She laughs, "That would be too cruel."

I am silent for a moment, and then, "Wala talaga ako ma-regalo sayo eh."

She smiles, "Basta ubusin mo yang cake mo."

.
.
.
.
.
.

Wala talaga akong pera ngayon, Clang. Alam mo naman, end of month, bayaran ng renta sa haunted apartment ko. Pero if I did have money, I'd probably buy you flowers.

Happy birthday, Clang! I hope you know na mahal ka ng maraming tao, lalo na ako. Tulad ng matabang si Gian at ng supermowdel na si Potchi.